برگه ی یازدهم ادیان توحیدی

در قرآن " دین " تقسیم بندی شده است .

براساس آیه ی هفده سوره ی حج ، دین مردم به پنج گروه تقسیم شده است :

1-  دین اسلام . 2 - دین یهود . 3 - دین صابئین . 4 - دین نصارا . 5 - دین زرتشی . ( یعنی همان ادیانی که در خاورمیانه وجود داشته ) .

" ان الذین آمنوا و الذین هادوا و الصائبین و النصاری و المجوس و الذین اشرکوا ان الله یفصل بینهم ...." که برخی از مؤلفین شیعه در تفسیر این آیه به سه گروه تقسیم  بندی نموده اند :

1 _ ایمان آوردندگان ، یعنی مسلمانان .

2 - یهود و صابئین و نصارا و زرتشتیان .

3 - مشرکان .

این آیه ی هفده سوره حج تنها مسلمین را  ایمان آورندگان محسوب نموده و با آنکه ، قرآن در آیات متعددی انجیل و تورات را مورد تأئید قرارداده با این وجود منافات این آیه با دیگر آیات بخوبی روشن است ، از دیگر سو در آیه ی چهارده سوره حجرات اعراب را جزو افراد بدون ایمان آورده :  " قالت الاعراب امنا ، قل لم توامنوا و لکن قولوا اسلمنا و لما یدخل الایمان فی قلوبکم " یعنی به اعراب بگو شما ایمان نیاورده اید بل که بگوئید اسلام آورده ایم ، که این خود نشان دهنده ی این است که ایمان و اسلام دو مقوله ی جداگانه است و هر مسلمانی ایمان آورنده نیست ، پس آیه هفده سوره حج نمی تواند شامل همه ی مسلمانان باشد .

همانطوریکه قبلاً اشاره شد " دین " واژه ای کاملاً ایرانی بوده و از دین اوستا وارد زبان عربی شده است ، دین در کتاب اوستا به صورت " دئنا Daena " آمده و به معنی " وجدان پاک " است .

اگرچه هــم نام فرشته ای و هــم نام بیست و چهارمین روز هر ماهِ خورشـــــیدی هست و هم در ترکیب " فروردین " و نیــز در ترکیب " دینکرت " بکار رفته است .

در زبان های سامی که این واژه را از زبان اوستائی اخذ کرده به معنای " داوری و قضاوت " و نیز به مفهوم " اطاعت و فرمانبرداری " است ، چنان که در زبان های سامــی " مدینه " یعنی شهر و یا قریه ای که دارای قاضی باشد .

در قرآن  " دین " به صورت مفرد بکار رفته که علاوه  بر معانی و مفاهیم فوق به معنی " قیامت ، روز جزا " نیز بکار رفته است همانند آیه چهار سوره ی فاتحه " مالک یوم دین " .

همچنین واژه ی دین هم برای دین هائی که با اسلام مخالف بودند و هم برای خود دین اسلام بکار رفته همانند : آیه ی شش سوره ی کافرون " لکم دینکم ولی الدین "  . و نیز آیات 256 ، 193 ، 132 سوره ی بقره _ و آیات 83 ، 193 سوره ی آل عمران  و 46 سوره ی نساء " لا اکراه فی الدین " .

علی الحال توضیحات کافی و شواهد ارائه شده برای آنانی است که بخواهند با درایت به حقیقت امر واقف شده و نتیجه را خود پس از بررسی درک نمایند .

در انتها چون سئوال شد ه بود که دین ابراهیم در چه مکانی از ادیان الهی قرار دارد ؟ می توان به آیات 123 تا 132 سوره ی بقره و 23 ، 66 ، 83 سوره ی آل عمران . و آیات شش تا نه  و هفتاد تا هفتاد و سه سوره ی هود . و آیه ی 35 سوره ی ابراهیم ، و آیه ی 51 سوره ی حج ، و آیه ی 122 سوره ی نحل و دیگر آیات قرآن مراجعه و اطلاعات مورد نیاز را کسب نمود .

در تورات ، سفر پیدایش باب یازدهم تا انتهای آیات باب بیست و پنجم در مورد حضرت ابراهیم  که از پیامبران بنی اسرائیل بوده ، به صورت کامل بیان شده و می توان بدان مراجعه نمود و در دیگر کتاب ها مطالب مستندی یافت نشده است .

( تورات ، سفر پیدایش ، باب دوازده آیات چهار و پنج : پس ابرام ( ابراهیم ) چنانگه خداوند بدو فرموده بود روانه شد و " لوط " همراه وی رفت و ابرام هفتاد و پنج ساله بود هنگامی که از حرّان بیرون آمد . و ابرام زن خود سارا و برادرزاده ی خود لوط و همه ی اموال اندوخته ی خود را با اشخاصی که در حرّان پیدا کرده بودند برداشته بعزیمت زمین کنعان  ، بیرون شدند  و بزمین کنعان داخل شدند . ( آیات ده به بعد ) و قحطی در آن زمین شد و ابرام بمصر فرود آمد تا در آنجا بسر برد زیرا که قحط در زمین شدت می کرد .چون نزدیک به ورود مصر شد به زن خود سارا گفت اینک میدانم تو زن نیکو منظری . همانا چون اهل مصر ترا به بینند گویند این زوجه ی اوست پس مرا بکشند و ترا زنده نگاهدارند . پس بگو که تو خواهر من هستی تا بخاطر تو برای من خیریّت باشد  و جانم به سبب تو زنده ماند . و..... )