طوفان نوح . برگه ی سوم
از اواسط قرن نوزدهم که مطالعات زبان شناسی و مردم شناسی پا به پای تحقیقات دیگر توسعه یافت ، بر رسی های علمی بتدریج جای این فرضیات میتولوژیکی را گرفته و بر اساس علوم زبان شناسی ، مردم شناسی و بر رسی های دیگر تحقیقات صورت گرفته و می گیرد که مشخص شده قسمت اعظم تورات کنونی پس از تبعید قوم بنی اسرائیل به بابل تنظیم و نوشته شده ، و نیز اثبات شده هیچ بخشی از آن قدیمی تر از قرن هفتم بعد از میلاد مسیح نیست و در اوائل مسیحیّت تکمیل شده.
ضمن آن که پیام های مستقیمی از حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) وجود خارجی نه داشته و نه دارد و هر دو کتابِ منسوب به آنان یعنی تورات و انجیل نه از سوی آنان تقریر شده و نه حتی تنظیم گردیده تا به توان به نوشته های آت ها متکی بود.
ولی با بررسی قرآن دقیق تر و به تر می توان این مطلب را درک و پی گرفت ، در آیات 71 الی 74 سوره یونس به صراحت می فرماید :
" پس او را دروغ زن گرفتند و ما او را با هم راهان در کشتی رهانیدیم و آنان که پیغام های ما را به دروغ شمردند غرق کردیم ".
خداوند در آیه ی فوق به صراحت می فرماید: " آنان که پیغام های ما را به دروغ شمردند غرق کردیم " در نتیجه فقط قوم نوح بود که هدایت نه شدند و موعظه های نوح (ع) را دروغ شمردند و نه کُل مردم روی زمین و همین مطلب را در آیه ی 63 سوره ی هود به گونه ای دیگر می فرماید که :
" به نوح پیغام داده شد که از قوم تو جز کسانی که ایمان آوردند کسی دیگر ایمان نه خواهد آورد ".
تکیه بر " قوم " است و نه بر کُل جهان ، و این عذاب روز دردناک فقط در مورد قوم نوح بوده و به این قوم بیم داده شده است .
در آیه ی 89 سوره ی هود می فرماید :
" ای قوم ، مخالفت شما با من وادارتان نه کند کاری کنید که به شما به رسد آن چه بر قوم نوح و هود و صالح رسید " یعنی هر قومی که به خداوند مشرک شدند و هدایت نه شدند و سرکشی کرد ند ، دچار عذاب شدند
و بر اساس آیات قرآن هر عذابی مختص همان قوم بوده و در زمان پیام آور خود ، مثلاً قوم نوح در زمان حضرت نوح ، و قوم صالح در زمان حضرت صالح .
ضمن آن که بر اساس آیه 100 سوره ی هود اقوام نوح ، هود ، صالح ، لوط و فرعون از قوم عرب دور بوده و قوم عرب از عذابی که بر این اقوام وارد شده بود مطلع نه بوده اند که به همین علت در قرآن ذکر آن اقوام شده تا راه را به اعراب نشان دهد که فرموده :
" این ها حال قریه هاست که پوشیده بود ( یعنی بر عرب پوشیده بود ) و ما برای شما می گوئیم که از آن ها برخی بر پا و بعضی به کُلی نیست و نابود شده اند ".
و حتی این اقوام دارای پیامبر هر یک در قریه ای ساکن بودند و نه این که شهری بزرگ و یا کوچک مورد نظر بوده کما این که در آیه ی 74 سوره ی انبیا می فرماید :
" و ما به لوط راستی و باریک دانی و دانش دادیم و او را از قریه ای که در آن عمل زشت می کردند رهائی دادیم ، که ایشان گروهی بدکار و فاسق بودند ".
تأکید آیات بر این نکته دلالت دارد که هر قومی که پیام آور خود را باور نه داشت به عذاب خداوند دُچار شده اند و نه کُل مردم آن روزگار( گنه کرد در بلخ آهنگری / به شوشتر زدند گردن مسگری - مگر خداوند همانند محتسب است که تابع....) و نیز این قوم ها هریک در قریه هائی ساکن بوده که برخی از آن ها بر پا و برخی به کُلی نابود شده اند.
حال خداوند بخشنده ی مهربان که الرحمن الرحیم است تمام سکنه ی روی زمین را به جرم نافرمانی گروهی اندک که نوح را دروغ گو نامیدند غرقه ی دریای خروشان می نماید ؟
این چنین برداشت هائی مخصوص کسانی است که خدای را نه شناخته اند و به معرفت الله پی نه برده اند.
" ذره ذره در دو گیتی فهم توست / هر چه را گوئی خدا آن وهم توست "
خدای رحمان و رحیم آن خدای خون ریز یهوه ی صیهونیست ها نیست که در باب 15 سفر خروج تورات
او را " مرد جنگی " ، خداوند مهیب " معرفی شده و در مورد یهوه تأکید می شود که : " یهوه متعصب و بی گذشت است ، به غارت و جنگ علاقمند و قتل و عام کودکان و زنان را تأکید می کند و خدائی غضب ناک و آتشین مزاج است که نژاد پرستی را تأکید دارد ".
در قرآن کراراً تصریح شده که :
آیه 37 فرقان - " قوم نوح را غرق کردیم وقتی که پیغمبران را دروغ زن گفتند ".
آیه 26 شعرا - " قوم نوح فرستادگان را دروغ زن شمردند ".
آیه 23 مؤمنون - " ما نوح را به قوم خودش فرستادیم ".
و قوم هریک نیز طایفه و بستگان همان پیغمبر بوده اند هر چند که او را دروغ زن خطاب نموده بودند و در همین آیه ی 23 در ادامه می فرماید :
" ای قوم من خدا را به پرستید که جز او خدائی نیست "
و چون قوم هدایت نه شدند در آیه ی 26 فرموده :
" نوح درخواست نمود که خدایا مرا یاری ده از آن چه مرا دروغ زن خواندند "
و سپس در آیه ی 27 خداوند دستور ساخت کشتی می دهد و در آیه ی 28 تأکید می فرماید که :
" چون خودت و همراهانت در کشتی آرام گرفتید به گوئید سپاس خداوندی راست که ما را از این قوم ستم کار رهائی داد" . ( دو نکته خارج از موضوع هم در این آیه مشخص می شود که : هر که را نوح خواهد به عنوان همراه می توانست دست گیرد و دیگر آن که شکر خدای را به جای آورید که اهمیت دارد ) و در ادامه در آیات 30 و 31 می فرماید :
" در این نشانه هائی است و نه بودیم ما مگر از آزمایندگان ، و پس از آن ها گروهی دیگر را آفریدیم ".
ادامه دارد .....
