عشق به کمال

در این آیه عین عبادت مشخص می شود ، زیرا دعا و تضرع و زاری و سئوال مؤمنین طلب استقامت مؤمنان در دین است ،

مؤمن درخواست می نماید که : " خدایا راه خود را به ما نشان بده  ، و سپس عنایت بفرما تا بر این راه باشیم " . یعنی راه را بنما و نمایش و روش و کشش را هم بده ،

زیرا نه هر که راه دید در راه برفت ، و نه هر که رفت به مقصد رسید ،

ای بسا کسی که شنید و ندید و ای بسا کسی که دید و نه شناخت و ای بسا کسی که شناخت و نیافت .

* در آیه ی هفتم می فرماید : " راه کسانی که نوازش کردی و بر آنها نیکوئی نمودی " .

راه کسانی که نوازش کردی در حقیقت همان راه اصحاب کهف است  ،

پس خداوندا ما را از آن نعمت و نواخت بهره فرما ، که گفتار نیک بستگی به کردار نیک دارد ، و این متکی بر نیّت فرد مؤمن و درستکار دارد .

خداوندا ما را از آنان قرار نده که به خودشان واگذاشتی .

( کسانی را که بخودشان واگذاشت ، کسانی هستند که راه کژ را راه راست پنداشتند و گمان دارند که کردارشان نیک است ، همان طوری که  در آیه ی 104 سوره ی کهف فرموده : آنان کسانی هستند که کوشش و رنج آنان در این جهان باطل و تباه گشت و آن ها می پندارند که کار نیکو می کنند ) .

* هشت نکته ی سوره ی الحمد .

الحمد ، یاد ذات خداوند است .

الرحمن ، ذکر صفات خداوند است .

ایاک نعبد ، ذکر افعال خداوند است .

ایاک نستعین ، ذکر معاد است .

اهدنا ، ذکر تزکیه ی نفس است .

الصراط المستقیم ، ذکر آراستن نفس به نیکی ها است .

صراط الذین ، ذکر احوال دوستان و رضای خداوند از آنان است .

غیر المغضوب ، ذکر احوال بیگانگان و نارضایتی خداوند از آنان است .

بر اساس آیه ی 30 سوره ی بقره ، خداوند به هنگام خلقت آدم فرمود :

" من در زمین خلیفه ای برقرار خواهم نمود " ،

ملائکه دلیل آوردند : آیا می خواهیر کسی را که در زمین فساد می کند و خون ریزی می نماید خلیفه قرار دهی ؟

کسانی که دستشان را به خون مردم ، این بندگان خداوند آغشته می کنند و در این دنیا " فساد و خون ریزی " بنام دین  می نمایند ، فطرت انسانی خود را نه شناخته اند و از اسلام راستین هم بدور هستند .

این شرافتی را که خداوند برای انسان قائل شد از چه بود ؟

انسانی که  " فی احسن تقویم " خلقت یافته  ،

انسانی که هیکلش جسمانی و صورتش رحمانی است  چنان عزت و شرف خود را نه شناخته که بنام دین فساد و خون ریزی می کند ، و در نمی یابد که چگونه از قطره ای آب به قدرت پزروردگار پدید آمده ،

به همین علت بود که فرموده : " فالهمهما فجورها و تقویها "  ،

بی چاره آدمی که عزت و شرف خود را نمی شناسد و از این قالب خاکی جز به اسمی و جسمی و رسمی راه نمی برد  و نمی داند که  خلقت چه سرّی دارد ،

که در مورد آن فرموده : " و لقد کرّمنا بنی آدم " ،

و چه حکمتی دارد که فرمود : " و خلقکم اطواراً  " ،

و چه بیانی دارد که فرمود : " فی احسن تقویم " ،

و چه عیان دارد که فرمود : " و صورکم فاحسن صورکم " .