اعراب به دلیل های متعدد و بی ویژه بی فرهنگی و بی تمدنی از خصائل نیکو بی بهره بودند و خوی و خصلت های بدوی در نهادشان بود که طبیعتاً نسبت به ایرانیان که دارای تمدن و فرهنگ و مدنیّ بوده با دیده ی کینه توزانه می نگریستند .

هنگامی که بدون تعصب و با منطق می نگریم در خواهیم یافت که این خصیصه ی کینه توزانه در تمام رفتار و گفتار و نوشته ها اشاره شده است .

شیخ عباس  قمی در صفحه ی 164 کتاب  " سفینة الجار و مدنیة الاحکام و الاثار " نقلی را از امام حسین بن علی نوشته ، بدین شرح :

" ما از تبار قریش هستیم و هواخواهان ما عرب و دشمنان ما ایرانی ها هستند . (!!! )

روشن است که هر عربی از هر ایرانی به تر و بالاتر است . ( !!! )

و هر ایرانی از دشمنان ما بدتر است . ( !!! )

ایرانیان را باید دستگیر کرد و به مدینه آورد ، زنانشان را بفروش رسانید و مردانشان را به بردگی و غلامی اعراب گماشت . ( !!! ) "

این نوشته ی یک عالم بزرگ اسلامی است که اگر به عمق نوشته ی خود پی می برد نهایت پستی و کوتاه اندیشی و عداوت کینه توزانه خود و اعراب را بر ملا شده می دیده .

در آیه 4 سوره ی روم فرموده : " که در اندی سال ، کار خدای راست ، چه پیش از غلبه ی پارس بر روم و چه پس از غلبه ی روم بر پارس ، و درز آن روز که رومیان پیروز شوند ، مؤمنان شادی کنند " .

مؤمنان !!! مؤمنان شادی کنند ؟

اول اینکه ، بر اساس تاریخ مشرکان و مسیحیان و یهودیان که سکنه ی اصلی و اولیه ی مکه بودند تمایل به ایرانیان داشتند و آرزو می کردند و مایل بودند که پارسیان در تمام جنگ هایشان با رومیان پیروز گردند ، امّا بر خلاف این گروه ها ، اسلام آورندگان تمایل داشتند که ایرانیان شکست بخورند .

دوم ، در این چند ساله ی اخیر برای معجزه تراشی قرآن ، ادعا نمودند که قرآن شکست ایرانیان را قبل از زمان ، پیش بینی نموده بود ، اما با توجه به جنگ های مستمر ایران و روم ، و بیانی به این صورت مبهم هر کسی اندک آشنائی و اطلاعاتی با جنگ های ایران و روم داشت می توانست چنین پیش بینی مبهمی را بیان کند .

در آیه فوق که ابهامات متعددی دارد بیان شده : " در اندی سال " ، یعنی بین 3  الی 9 سال ، که با توجه به تاریخ چنین اتفاقی در اندی سال رخ نه داده ، ضمن آن که با توجه به جنگ های متعددی که صورت گرفته بود مشخص نیست در کدام جنگ ؟

از سال های 603  الی  617 اصلاً هیچ پیروزی نصیب رومیان نمی شود ، پیروزی رومیان از سال های 623  تا 629 بوده ،

مثلاً اورشلیم را رومیان در سال 614 از دست دادند و در سال 623 پس از انعقاد عهد نامه ی صلح باز پس گ

رفتند یعنی 15 سال پس از بیان پیش بینی ،

اندی سال ، با توجه به واژه ی " یضع " در آیه ی فوق یعنی در عرض 3  الی 9 سال ، که این پیش بینی نتوانسته به وقوع به پیوندد .

سوم اینکه ، اگر چه دو ابرقدرت به طور دائم در جنگ بوده ، و شکست های پیاپی از هر دو طرف اتفاق افتاده که این امر در خلال جنگ های دائمی طبیعی است ولی پیروزی ها دائمی نه بوده .

در زمانی که این آیه بیان شده اتفاقات به شرح زیر بوده است :

سال 603 پس از میلاد مسیح حمله ی ایرانیان به رومیان اتفاق افتاد .

607  شکست سردار رومی Domenziolos  از ایرانیان .

609 شکست رومیان و سقوط  Edessa  و مرمره توسط لشکر ایرانیان .

611 شکست رومیان و سقوط  Emesa و Antioch  توسط ایرانیان .

612 پیروزی موقت رومیان در  Caeserea  و ارمنستان و سپس عقب رانده شدن رومیان توسط ایرانیان .

613 شکست امپراطور روم از ایرانیان در انطاکیه و فتح قسمتی از سیسیل . پیروزی های متعدد ایرانیان در سوریه ، ف5لسطین ، مصر و افریقا .

614 سقوط اورشلیم و فتح آن توسط ایرانیان .

616 و 617 فتح مصر ، اسکندریه و لیبی توسط لشکر ایرانیان .

623 شکست Sahrbaraz   سردار ایرانی از هراکلیوس امپراطور روم .

624 اشغال ارمنستان توسط رومیان و سپس اشغال آذدربایجان تا نزدیک تیسفون .

625 حمله ی سه سپاه ایران به رومیان و شکست نسبی سه سردار ایرانی از هراکلیوس .

626 محاصره ی طولانی  و ناموفق قسطنطنیه توسط لشکر ایرانیان .

627 و 628 شکست جدی ایرانیان و پیشروی گسترده ی سپاه روم در قلمرو ایران .

629 قبول عهد نامه ی صلح توسط ایرانیان و بازگرداندن سرزمین های سوریه ، فلسطین ، اورشلیم ، مصر به روم .